Michel ten Hoove

Geeft inhoud vorm

Laatste verhalen

Listen to the music

Als je een generatiekloof wil ervaren luister dan muziek met iemand die veel jonger is. Zou je zeggen. Gelukkig is dat met mijn zoon en mij niet zo. Wij genieten samen van dezelfde, steengoeie muziek. Zoals bijvoorbeeld Red Hot Chili Peppers of Nirvana.

En wees gerust, hij vindt ook muziek leuk die ik minder geslaagd vind. Dat gelukkig ook.

Ontspullen

Wat verzamelt een mens toch veel spullen in zijn leven. Op mijn bureaustoel zittend kijk ik om mij heen naar de spullen op mijn werkkamer. Wat moet blijven en wat kan weg.

Richting kringloop

Bij eerdere pogingen te ontspullen lukte het amper dingen de deur uit te doen. Een jaar later heb ik heel veel van de bewaarde spullen niet of nauwelijks aangeraakt, gebruikt of bekeken. Ooit las ik het advies om alles weg te doen wat je een jaar lang niet gebruikt had.

Bij deze meest recente opruimpoging ga ik stukken voortvarender te werk. Big shoppers vol boeken verdwijnen richting de kringloop. In no time zit de oud papier kliko vol met oud papier. Dit ruimt pas echt op.

Onschatbare waarde

Het doet me denken aan die keer waarop ik op mijn werk op de laatste werkdag van het jaar rigoureus mijn complete mailbox wiste. Ik liep het risico ook mailtjes weg te gooien die ik nog nodig zou hebben. Niets bleek minder waar te zijn. Géén enkel mailbericht bleek van onschatbare waarde te zijn.

Morgen maar eens afmaken waar ik afgelopen weken zo voortvarend aan begonnen ben.

De bank is een sterfhuis geworden

Het oude bankpasje dat vervangen moet worden.

Vandaag voor het eerst sinds hele, hele, hele lange tijd weer eens een bankfiliaal van binnen gezien. Wat een vreemde ervaring was dat.

Waar ooit een aantal balies stonden was nu één grote, vrijwel lege hal. Op twee plekken waren zithoekjes gecreëerd die bijna de indruk gaven alsof je in een huiskamer zat. Alhoewel, misschien had het toch meer iets weg van een wachtkamer. Verder was het vooral een hele grote, lege hal. Een hal met rondom kleine spreekkamertjes.

Boodschappentrolley

In het pre-internettijdperk zou het rond dit tijdstip stervensdruk zijn geweest. Je had dan een nummertje moeten trekken en in de rij moeten gaan staan om geholpen te worden. Nu was er vrijwel niemand. In de verre uithoek van de hal zag ik een man contant geld afstorten in een machine.

De receptioniste was in gesprek met een vrouw van middelbare leeftijd. De vrouw had haar rechterhand stevig geklemd om het handvat van een boodschappentrolley. Ook lang niet meer gezien overigens, zo’n boodschappentas op wieltjes die mijn oma vroeger ook had.

Spreekkamertje

De receptioniste heette me welkom, vroeg waar ik voor kwam, noteerde wat gegevens en vroeg me even plaats te nemen in de zithoek. Ik kwam voor een nieuwe bankpas voor de Zilvervlootrekening van mijn zoon. Iets wat kortgeleden nog simpelweg telefonisch geregeld kon worden maar nu bij het bankkantoor moest gebeuren.

De receptioniste leek iets in te toetsen. Verder gebeurde er weinig. Ik overwoog mezelf een kopje koffie bij de koffieautomaat te tappen maar bleef toch zitten. In de korte tijd die ik moest wachten zag ik nog één wat oudere vrouwelijke klant. Verder waren er gedurende mijn aanwezigheid geen klanten te bekennen.

Ontslagronde

Niet veel later kwam een gezette vijftiger met een ontzettend open en vriendelijk gezicht op mij af lopen. Hij stak zijn hand uit, stelde zich voor en nam mij mee naar een spreekkamertje. Mijn verbazing uitende over de enorme metamorfose die het bankfiliaal had ondergaan volgde een geanimeerd gesprek.

De adviseur tegenover mij werkte al zijn hele leven bij de bank. Toen zich kort geleden opnieuw een ontslagronde voordeed besloot ook hij van deze afvloeiingsregeling gebruik te maken. Helaas voor hem hadden teveel mensen hetzelfde idee opgevat.

Verbonden voelen

Terwijl slechts tien procent voor de vertrekregeling in aanmerking kwam had achtentwintig procent van de medewerkers aangegeven weg te willen. Dezelfde bank waar ik elf jaar van mijn arbeidzame leven had doorgebracht was blijkbaar niet langer de eens zo geliefde werkgever.

Na ruim één decennium bankemployee te zijn geweest was ik mij destijds behoorlijk aan het bedrijf verbonden gaan voelen. Misschien eens te meer omdat ik van die elf jaar ook vier jaar ondernemingsraadslid ben geweest. Na elf jaar financiële dienstverlening deed vertrekken in het begin zelfs een beetje pijn.

Nauwelijks toekomst

De pijn die ik bij mijn vertrek tien jaar geleden voelde heeft intussen plaats gemaakt voor opluchting. Dat besef dringt zich aan mij op als ik vanuit de auto op de parkeerplaats kijk naar een medewerker achter zijn bureau.

In de financiële dienstverlening zit vandaag de dag nauwelijks nog toekomst. Steeds meer bankzaken worden door de klant zelf via internet afgehandeld. De bank is voor werknemers een sterfhuisconstructie geworden.

Bingewatchen

Deze dagen aan de lopende band de aangenaam korte vlogjes van Matijn Nijhuis aan het bekijken.

Bijzonder dat een vlogger zelf zo weinig in beeld wil komen. Bijzonder ook dat zoveel mensen welwillend meedoen in zijn vlogs. En de kat Els, zij is natuurlijk per definitie dé grote ster in deze dagelijkse vlog.

Inmiddels bij aflevering 127 beland. Nog maar 465 te gaan.

Goede voornemen mislukt

Oud en nieuw bracht ik met mijn gezin door bij mijn schoonmoeder. Toen we vanavond terugreden naar Zwolle stond Radio 2 aan. Paul Rabbering riep luisteraars op om met hem te delen welk goede voornemen op dag één van 2019 al mislukt was.

Ik geloof niet in goede voornemens. Vandaar ook dat ik bewust niet tot 1 januari gewacht heb met opnieuw gaan bloggen, maar dat al een paar dagen geleden weer ben gaan doen. De magische scheidslijn tussen het oude en het nieuwe jaar is een fictieve. Eentje die géén extra gewicht in de schaal zou moeten leggen.

Onderweg naar huis nog even gepauzeerd en een kop koffie gedronken.

Nieuwe energie

Waar ik wel in geloof is dat een nieuw jaar nieuwe energie geeft. Ik wil vaak heel veel nieuwe dingen gaan ondernemen. Al bingewatchend kijkend naar de vlogs van radiojournaallezer Matijn Nijhuis vraag ik me af of ik misschien ook weer moet gaan vloggen. Twee jaar geleden hield ik dat vrij consequent toch een paar maanden vol. Waarom ik stopte? Omdat mijn zoon vervelende reacties van klasgenootjes kreeg. Dat was het niet waard.

Of zal ik toch serieus werk gaan maken van podcasten? Alleen en serieus journalistiek bedrijvend of misschien toch lekker freewheelend en lolmakend met mijn zoon. We zijn van plan de studeerkamer opnieuw in te richten en fantaseren er vrijblijvend op los dat we er een mooie podcaststudio van kunnen maken.

Dagelijks blogritme

Grappig. Terwijl ik over Matijn Nijhuis’ zijn vlog schrijf krijg ik net van YouTube het signaaltje dat de vlog van vandaag online gezet is. Na de afgelopen dagen de eerste honderd afleveringen gebingewatched te hebben ben ik toch wel benieuwd waar de vlog van vandaag over gaat. Snel kijken dus maar.

NB: Aangezien deze blogpost pas om 00.45 online komt te staan is het me niet gelukt mijn dagelijkse blogritme vast te houden. Gelukkig was het géén goed voornemen dagelijks te bloggen. Dat scheelt.

Michel ten Hoove Geeft inhoud vorm

Michel ten Hoove

Ex stagiar @RTVOost|Stagiair @ReporterRadio1|Student journalistiek|Beschikbaar voor journalistiek/(bureau)redactioneel werk en freelance klussen.

Creative Commons-Licentie
Dit werk valt onder een Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel 4.0 Internationaal-licentie. Tenzij anders aangegeven.